Perspektywy rozwoju edukacji specjalnej

Leave a comment

Wypowiedzi duńskich polityków oświatowych i pedagogów specjalnych nie pozwalają na jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy Dania zmierza przede wszystkim w kierunku upowszechnienia reintegracji szkolno-organizacyj- nej ze specjalną pedagogiczną pomocą, czy też do poszerzenia sfery pierwotnej integracji szkolno-organizacyjnej i programowej. Z jednej strony pojawiają się głosy o potrzebie podniesienia jakości kształcenia, co sugerowałoby konieczność podejmowania przez szkołę wysiłków, aby przynajmniej część dzieci korzystających dzisiaj ze specjalnej pomocy osiągała cele programowe bez tego wsparcia. Z drugiej zaś strony często krytykuje się asymilacyjne rozumienie procesu integracji i podkreśla zarazem konieczność respektowania przez szkołę prawa uczniów do różnicy (por. np. Tetler, Kreuzer, 2000, s. 89). Ekstrapolacja trendu jest w tym wypadku trudna. Podejmowane w latach 90. XX w. próby korekt w systemie nie przynoszą, jak na razie, wyraźnych zmian w żadnym z nakreślonych kierunków. Długoletnia tradycja duńskiego sytemu przemawia raczej za przeniesieniem pomocy specjalnej do klasy szkolnej. Z kolei brak wyraźnych postępów w doskonaleniu kształcenia specjalnego może być impulsem do całościowej reformy, na wzór tej, jaką przeprowadzono ostatnio w Holandii. Bez względu jednak na to, jak potoczą się losy systemu kształcenia specjalnego w Danii, już 211 dziś kraj ten dostarcza dowodów słabości koncepcji wspólnego nurtu. Słabości te są odkrywane i ujawniane przez samych Duńczyków.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *