Infrastruktura

Leave a comment

Japonia nie posiadała odpowiedniej infrastruktury pedagogicznej dla wprowadzenia obowiązku szkolnego dla tych grup i upowszechnienia ich kształcenia. W odpowiedzi na te okoliczności w 1955 r. powołano Radę do Spraw Szkół i Klas Specjalnych. W wyniku zabiegów Rady w rok później przyjęto regulację prawną, która promowała zakładanie szkół i klas specjalnych dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie, fizycznie i chorych (Abe, 1998, s. 89), jednak nie wprowadzała obowiązku szkolnego dla tych grup. Efektem tej regulacji, która może być traktowana jako wyraz woli politycznej władz japońskich, był systematyczny wzrost liczby placówek specjalnych. O ile w roku 1955 funkcjonowała w Japonii tylko jedna szkoła dla upośledzonych umysłowo, o tyle na początku lat 70. XX w. szkół takich było już ponad sto i tworzyły zalążek rozwiniętej sieci szkolnej. Analogiczną dynamikę wykazywał przyrost placówek dla niepełnosprawnych ruchowo i przewlekle chorych (por. tab. 5.5). Kolejny impuls do rozwoju opieki pedagogicznej nad niepełnosprawnymi dało rozporządzenie rządowe z 1973 r., które zapowiadało wprowadzenie obowiązku szkolnego dla wszystkich dzieci od 1979 r. (Salzberg- -Ludwig, Kuboshima, 1997, s. 506). Odpowiedzialne za jego realizację prefektury (jednostka administracji terenowej, Japonia podzielona jest na 47 prefektur) wyraźnie zintensyfikowały zakładanie placówek specjalnych. Między 1973 a 1979 rokiem liczba szkół dla niepełnosprawnych intelektualnie prawie się potroiła, zaś dla niepełnosprawnych fizycznie i chorych prawie podwoiła (por. tab. 5.5).

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *