Indywidualizacja jest zasadą

Leave a comment

„W myśl której w nauczaniu wychodzi się od możliwości, potrzeb i zainteresowań poszczególnych uczniów i we wspólnej pracy wykorzystuje tę różnorodność, aby zrealizować zarówno wspólne, jak i indywidualne cele” (Rabol, Horn, Robenhagen, 1992, za: Tetler, Kreuz, 2000, s. 91).
Tak pojmowana indywidualizacja jest bez wątpienia jednym z najważniejszych elementów koncepcji edukacji inkluzyjnej. Jest ona lansowana przez prawo oświatowe, o czym może świadczyć choćby par. 25 Ustawy o szkole ludowej z 1993 r., zgodnie z którym normalna klasa szkolna jest podstawową formą organizacji nauczania (za: Tetler, Kruzer, 2000, s. 90). Zapis ten wyraźnie ogranicza możliwość stosowania indywidualizacji zewnętrznej, w postaci klas specjalnych, klinik i intensywnych kursów, choć Ustawa nie zabrania tych praktyk. Nie rozstrzygnięty pozostaje za to problem proporcji między indywidualnymi a wspólnymi dla wszystkich uczniów celami kształcenia, a tym samym wersją inkluzyjnej edukacji preferowanej w Danii. Nie jest jednoznacznie określone, czy nowym celem polityki edukacyjnej jest przede wszystkim przeniesienie specjalnej pomocy na teren zwykłych klas, jak to miało miejsce w chwalonym przez S. Tetler projekcie Nakskov, realizowanym w latach 1983-1992 (Tetler, 1999, s. 167-168), czy też także ograniczenie zakresu tej pomocy przez wyraźne udoskonalenie nauczania regularnego.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *