Dynamiczny rozwój szkolnictwa

Leave a comment

Dla osób z uszkodzeniami sensorycznymi wyraźnie kontrastował z zaniedbaniami w pozostałych obszarach edukacji specjalnej. Do końca II wojny światowej w Japonii nie stworzono lawet zrębów systemu kształcenia niepełnosprawnych ruchowo, przewlekle chorych, a przed wszystkim niepełnosprawnych intelektualnie. 213 Japońscy badacze (Ishibe i in., 1986, s. 745) tłumaczą ten stan czynnikami ekonomicznymi, kulturowymi i edukacyjnymi. Po pierwsze, w całym omawianym tu okresie wysiłki Japonii były skierowane na modernizację i gwałtowne przyspieszenie rozwoju ekonomicznego. Sfera opieki społecznej państwa nie była rozwijana. Dla upowszechniania kształcenia specjalnego nie znajdowano ani przesłanek ekonomicznych, ani społecznych.
Po drugie, charakterystyczną cechą kultury japońskiej jest niski szacunek dla jednostki i jej podmiotowości. Jak podkreśla Mirosława Cyl- kowska-Nowak (2000, s. 159), „w odniesieniu do socjalizacji młodego pokolenia Japończyków nie możemy posługiwać się określeniem «indywidualizm»”, rozumianym jako poczucie odrębności i niezależności jednostki. Tamtejszej kulturze obcy jest, tak ważny w Europie i Ameryce Północnej motyw rozwoju pedagogicznej opieki nad niepełnosprawnymi, jak uznanie podmiotowości osób niepełnosprawnych. Po trzecie, pedagogika i pedagogia japońska zdominowana była od początku przez kształcenie masowe, frontalne i lekceważyła potrzebę indywidualizacji oddziaływań wychowawczych.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *