Drogi rozwoju

Leave a comment

Charakterystyczną cechą europejskiej i północnoamerykańskiej pedagogiki specjalnej, pedagogii i polityki oświatowej jest znaczne podobieństwo dróg rozwoju. Co najmniej od połowy lat 70. minionego wieku te trzy, wzajemnie powiązane, porządki zdominowane są przez kategorię integracyjnego (niesegregacyjnego) kształcenia. Nie znaczy to oczywiście, że praktyka kształcenia niepełnosprawnych rozwija się w każdym kraju w tym samym tempie i jest prowadzona za pomocą tych samych środków. Jednak oczekiwania, które możemy zrekonstruować choćby przez analizę najpowszechniej akceptowanych i używanych miar oceny jakości systemów, są bardzo zbieżne. Ciągle chodzi o to, aby ograniczyć zakres kształcenia w szkołach i klasach specjalnych, a w niektórych krajach także o to, aby zredukować liczbę uczniów korzystających ze specjalnej pomocy w szkołach ogólnodostępnych. Matematyczny wyraz miary sukcesu polityki edukacyjnej obejmuje zatem kombinację dwóch liczb procentowych, których wartość powinna spadać, choć nigdy nie osiągnie zera. Pierwsza z nich informuje, jaki odsetek uczniów uczęszcza do placówek segregacyjnych, druga zaś, jaki odsetek ma specjalne potrzeby edukacyjne i z tego tytułu korzysta ze specjalnej pomocy pedagogicznej. Istnieją jednak kraje, których systemy kształcenia niepełnosprawnych nie zmieniały się zgodnie z euroatlantyckim porządkiem i do dzisiaj zachowały wyraźną odmienność. Jednym z nich jest Japonia.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *