Sens i granice zmian systemów kształcenia uczniów niepełnosprawnych

Leave a comment

pioro-big-780x519

Wyniki analiz systemów kształcenia niepełnosprawnych w różnych krajach każą odrzucić tezę, w myśl której niesegregacyjne kształcenie jest zjawiskiem jednorodnym. W istocie tą ogólną nazwą obejmuje się zjawiska jakościowo różne, a pomijanie tych różnic jest jedną z istotnych przyczyn słabości akademickich i polityczno-oświatowego dyskusji. Istniejące różnice nie ograniczają się przy tym do płaszczyzny technicznej, na której możemy wyodrębnić odmienne formy organizacji niesegregacyjnego kształcenia, choć pozostają z tymi formami w bezpośrednim związku. Nadrzędnym jednak kryterium podziału są zróżnicowane sposoby pojmowania integracji społecznej, bez uwzględnienia których kształcenia niepełnosprawnych nie sposób zrozumieć. Każdy wariant niesegregacyjnego kształcenia jest sposobem urzeczywistniania integracji społecznej. Istnieją przy tym dwa wielkie wzory społecznej integracji, które wyrastają z odmiennych sposobów rozumienia społeczności.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *