Pedagogika specjalna

Leave a comment

images (2)

Pochodną wyobrażeń o jednorodności niesegregacyjnego kształcenia jest, cieszący się znaczną popularnością w pedagogice specjalnej, pogląd, że wszystkie nowoczesne systemy kształcenia niepełnosprawnych ewoluują w jednym kierunku. Znaczy to, że zmiany w nich zachodzące mają jedną logikę, sens i formę, a zatem dają się ująć we wspólnym schemacie. Co więcej, kierunek ewolucji jest znaczony nie tylko jednością, ale i postępem. Każdy system kształcenia niepełnosprawnych zmierza od rozwiązań segregacyjnych ku integracyjnym, a osiągnięcie ostatecznego celu przez poszczególne systemy jest jedynie kwestią czasu. Teza ta nie znajduje jednak pełnego potwierdzenia w wynikach komparatystycznych analiz. Za jej prawdziwością przemawia jedynie to, że żadna reforma systemu kształcenia niepełnosprawnych w krajach rozwiniętych, spośród podejmowanych w ostatnich trzech dekadach, nie miała na celu zwiększenia zakresu jego segregacyjności. Nie znaczy to jednak, że wszystkie spośród nich prowadziły do wyraźnego obniżenia poziomu segregacyjności. W krajach prowadzących konsekwentną i zakrojoną na szeroką skalę politykę prointegracyjną za pomocą rozbudowy specjalnych pedagogicznych środków, a zatem przykładowo w Danii i USA, odsetek uczniów kształconych specjalnie wielokrotnie przekroczył poziom wyjściowy, a zatem z czasu przed reformą. Wielu spośród tych uczniów nie osiąga przy tym celów programowych szkoły ogólnodostępnej na poziomie obowiązkowego kształcenia, a zatem ich specjalne kształcenie nie wiedzie do integracji programowej. Co więcej, w krajach tych, co jest szczególnie widoczne w USA, nie zmniejsza się także zakres kształcenia czysto se- gregacyjnego, w wydzielonych klasach lub szkołach.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *