Geneza niesegregacyjnego systemu kształcenia

Leave a comment Sens i granice zmiany edukacyjnej Leave a comment

Decyzja o wprowadzeniu prawa, które zmierza do likwidacji praktyk segregacyjnych w szkolnictwie jest ex definitione sposobem realizacji woli politycznej. Trzeba jednak podkreślić, że we Włoszech decyzja taka miała w pełni racjonalne przesłanki. Uzasadniały ją niekorzystne procesy zachodzące w tamtejszym systemie szkolnym począwszy od lat 60. XX w. Ponadto wpisywała się ona w szerszy ciąg gruntownych reform sfery publicznej, które prowadzono w tym kraju w tamtych latach.
Przed 1968 r. bardzo wielu Włochów kończyło edukację na pięcioletniej szkole podstawowej, mimo iż Konstytucja Republiki Włoskiej, obowiązująca od 1948 r., wprowadziła 8-łetni obowiązek szkolny (Sawicka-Wil- gusiak, 2003, s. 52). Niskiemu poziomowi skolaryzacji nie zapobiegło także
wprowadzenie w 1962 r. jednolitej, 3-letniej szkoły średniej I stopnia (Sawicka-Wilgusiak, 2003, s. 54). Działo się tak dlatego, że szkoła powszechna była niedostosowana do potrzeb i możliwości uczniów. Dominował j w niej duch starej, herbartowskiej szkoły, nastawionej głównie na rozwój ; sfery intelektualnej przy wykorzystaniu tradycyjnych metod kształcenia. f W takich warunkach ok. 40% uczniów powtarzało jedną lub dwie klasy i w trakcie swojej szkolnej kariery (Biirli, 1985, s. 14). Niska efektywność kształcenia i niezadowalający poziom skolaryzacji dotykały przede wszystkim warstwy społecznie nieuprzywilejowane. Jednocześnie juz w latach 60. ubiegłego wieku bardzo wyraźnie rosły aspiracje edukacyjne :■ tych warstw, a także obiektywne potrzeby zdobywania wykształcenia na wyższym poziomie. Włochy znajdowały się w fazie intensywnej modernizacji, wraz z którą następował wzrost zapotrzebowania na pracowników
o wyższych kwalifikacjach.