Bez uwzględnienia pedagogicznych uwarunkowań

Leave a comment Sens i granice zmiany edukacyjnej Leave a comment

Jednocześnie sama zmiana systemu szkolnego odbyła się przede wszystkim za pomocą środków prawnych, bez uwzględnienia pedagogicznych uwarunkowań i była głównie wyrazem woli politycznej władz (Ab- bring, Meijer, 1985; Biirli, 1985, s. 16). Jeśli ograniczy się perspektywę badawczą do wyobrażeń wąsko rozumianej pedagogiki specjalnej, to sądy powyższe z pewnością będzie należało uznać za trafne. Prawdą jest bowiem, że w czasie wprowadzania niesegregacyjnego systemu kształcenia niepełnosprawnych włoska oświata nie dysponowała odpowiednią infrastrukturą kadrową, materialną i metodyczną dla zapewnienia właściwych warunków kształcenia uczniom niepełnosprawnym w normalnych szkołach. Zarazem trzeba jednak poddać krytyce sposób rozumowania, który do konkluzji takiej prowadzi. Jest on niewłaściwy dlatego, że problem kształcenia osób niepełnosprawnych traktuje jako wyizolowany, oderwany od realiów systemu szkolnego i reguł nim rządzących. Nie tylko we Włoszech, ale i w żadnym innym kraju nie udało się najpierw zbudować infrastruktury prointegracyjnej po to, by później z sukcesem wprowadzić integrację. Taka strategia nie może być skuteczna dlatego, że kształcenie specjalne, w tym kształcenie w segregacyjnych formach, z perspektywy systemu szkolnego pełni funkcję odciążającą. Specjalne kształcenie, które dla specjalnych pedagogów jest sposobem zapewnienia niepełnosprawnemu dziecku odpowiedniej dla niego edukacji dla normalnej szkoły jest tylko tym, co nazywa redukcją kompleksowości.