Podłoże organiczne brak podłoża organicznego

Leave a comment Sens i granice zmiany edukacyjnej Leave a comment

Nie jest w pełni jasne, jakie czynniki spowodowały wzrost zakresu specjalnej pomocy we Włoszech w latach 90. XX w. Dwie, komplementarne hipotezy wydają się być tu zasadne. Po pierwsze jest prawdopodobne, że od początku przyjęto zbyt optymistyczne założenia i nieadekwatne do rzeczywistości regulacje prawne. Niezdolność szkoły do takiej reformy metodycznej, która pozwalałaby zapewnić wszystkim uczniom bez uszkodzeń organicznych odpowiednie warunki kształcenia wymusiła konieczność orzekania niepełnosprawności niezgodnie z regulacjami prawnymi. Hipotezę tę potwierdzają pośrednio dane zebrane przez U. Schródera (1998, s. 331) w trakcie prowadzenia wywiadów we włoskich szkołach i lokalnych placówkach  leczniczo-terapeutycznych. Jego interlokutorzy przyznawali, że orzeczenia o niepełnosprawności wydaje się także uczniom z długotrwałymi i rozległymi trudnościami szkolnymi bez uszkodzeń organicznych. Choć są to działania niezgodne z regulacjami prawnymi, to przemawiają za nimi względy pedagogiczne. Po drugie, we Włoszech, podobnie jak w wielu innych krajach, podejmuje się w ostatnich latach działania zmierzające do podniesienia poziomu kształcenia. Postępujący wzrost wymagań może oczywiście także sprawiać, że coraz więcej uczniów nie jest w stanie podołać oczekiwaniom szkoły. Hipotezę tę potwierdzają częściowo dane o nierównomiernym wzroście liczby uczniów niepełnosprawnych na poszczególnych szczeblach szkolnych. O ile między rokiem szkolnym 1989/1990 a 2001/2002 odsetek uczniów niepełnosprawnych w szkole podstawowej wzrósł o 0,39%, o tyle w szkole średniej I stopnia już o 0,67% (źródło: Minisrero dell’Istruzione, dell’Universita e della Ricerca, 2003, s. 5).