Ustawa nr 517 i podstawy systemu kształcenia specjalnego

Leave a comment Sens i granice zmiany edukacyjnej Leave a comment

W odpowiedzi na pogłębiający się kryzys, który objawiał się także nowymi symptomami, do których należy zaliczyć przede wszystkim tzw. „dziką integrację” (szerzej: Trisciuzzi, 1987, s. 37), Ministerstwo Edukacji, Szkolnictwa Wyższego i Badań Naukowych (Minisrero dell’Istruzione, dell’U- niversita e della Ricerca) postanowiło dokonać gruntownej diagnozy stanu systemu szkolnego i przeprowadzić jego globalną reformę. Do opracowania planu sanacji włoskiego szkolnictwa powołano w 1974 r. interdyscyplinarny zespół, nazywany od nazwiska przewodniczącej Komisją Falcucci (Lunetta, s. 173; Fillippini Steinemann, 1995, s. 74). Ustalenia zawarte w raporcie tej komisji stały się podstawą, uchwalonej w trzy lata później, ustawy nr 517, dokumentu przełomowego w procesie tworzenia niesegregacyjnego systemu kształcenia. Część badaczy nazywa ustawę nr 517 skrótową nazwą „ustawy integracyjnej” (Fillippini Steinemann, 1995, s. 75; Weis, 1996, s. 77), co może sugerować, że była ona poświęcona wyłącznie problemom kształcenia niepełnosprawnych. W rzeczywistości dokument ten regulował o wiele szerszy zakres zagadnień z zakresu edukacji szkolnej, a wprowadzane na jego mocy rozwiązania dokonywały gruntownej reformy szkolnictwa publicznego. Likwidacja segregacyjnego kształcenia niepełnosprawnych stanowiła ważny składnik szerszego celu, który wyrażał się w nowych priorytetach szkoły. Jak pisze Leonardo Trisciuzzi (1987, s. 37): „Szkoła miała uwolnić się od swej tradycyjnej, ale już anachronicznej roli «filtra selekcyjnego». W to miejsce przydzielono jej trudne, ale i doniosłe, zadanie bycia «agendą kształcenia społecznego»”.