System wspólnego nurtu

Leave a comment Sens i granice zmiany edukacyjnej Leave a comment

images (3)

Z kolei systemy segregacyjne (np. niemiecki) i wspólnego nurtu (np. duński) bardzo rozbudowują zakres kształcenia specjalnego. Systemom takim trudno jest zarzucić, że pozostawiają uczniów napotykających na wyraźne problemy edukacyjne bez dodatkowego wsparcia. Jednak ich konfrontacja z systemami asymilacyjnymi i inkluzyjnymi pokazuje, że odbierają one wielu uczniom możliwość odbycia normalnej drogi edukacyjnej. Współczesne systemy edukacji niepełnosprawnych różni nie tylko zakres specjalnej pomocy, ale miejsce jej udzielania. Porównawcze analizy dowodzą przede wszystkim, że żaden współczesny system szkolny nie jest zdolny do całkowitej likwidacji form segregacyjnych, w postaci klas szkół specjalnych. Systemy różnią się za to zakresem tych form, a także ich oceną. Systemy segregacyjne i asymilicyjne wyrastają z założenia, że klasy i szkoły specjalne są trwałym i istotnym elementem edukacji niepełnosprawnych, który pozwala zapewnić pewnej grupie uczniów optymalne dla nich wykształcenie. Uważa się, że korzystne warunki kształcenia rehabilitacji przewyższają koszty w postaci izolacji społecznej uczniów oraz piętna instytucji specjalnej. Z kolei w systemach realizujących założenia wspólnego nurtu i inkluzji wyraźniej dostrzega się wady form segreacyjnych i podejmowane są stałe, choć jak dotąd nieskuteczne, wysiłki, zmierzające do ich likwidacji. Systemy te próbują także na różne sposoby zacierać granicę między segracyjnym a niesegregacyjnym kształceniem.