Środki doskonalenia niesegregacyjnego systemu kształcenia

Leave a comment Sens i granice zmiany edukacyjnej Leave a comment

Do zmian korygujących zaliczyć należy te nowe regulacje prawne i następujące po nich rozwiązania praktyczne, które modyfikują mechanizm funkcjonowania systemu. Bez wątpienia charakter taki miały urzędowe definicje niepełnosprawności i powiązane z nimi przepisy prawne dotyczące wydawania orzeczeń. Na decyzję o wprowadzeniu we Włoszech niesegregacyjnego kształcenia znaczący wpływ miał stały i dynamiczny wzrost liczby uczniów niepełnosprawnych. Nowe regulacje prawne zmierzały nie tylko do zmiany form kształcenia tych uczniów, ale i do ograniczenia liczebności ich populacji. Inaczej rzecz ujmując, celem reform drugiej połowy lat 70. XX w. było zarówno wprowadzenie integracji wtórnej, jak i podniesienie zdolności systemu szkolnego do integracji pierwotnej. Stąd też tak silny nacisk kładziono już w Ustawie nr 517 na ogólną reformę procesu kształcenia. Także kryteria orzekania o niepełnosprawności już od samego początku były dość ostre, jednak nie wystarczająco precyzyjne (Biirli, 1987, s. 22-32). Zagadnienie kryteriów orzekania o niepełnosprawności zostało uregulowane w Ustawie nr 270 z 1982 r. Ustawa ta wprowadza wyraźny podział uczniów z problemami edukacyjnymi ze względu na ich genezę. Uczniowie, których problemy mają podłoże w uszkodzeniach organicznych, mogą na podstawie diagnozy sporządzonej przez zespół orzekający w lokalnej placówce leczniczo-terapeutycznej (USL) otrzymać status prawny ucznia niepełnosprawnego. Wraz z otrzymaniem odpowiedniego dokumentu (cer- tificatione) szkole przysługuje prawo redukcji liczebności klasy, do której uczęszcza dany uczeń oraz zatrudnienia wspomagającego nauczyciela (Schumann, 1987, s. 94). Z kolei uczniom, których problemy szkolne nie 236 wynikają ze stwierdzonych uszkodzeń organicznych, USL wystawia ogólną opinię (relazione). Uczniowie ci nie nabywają statusu niepełnosprawnych w rozumieniu prawa (Schumann, 1987, s. 94). Ich edukacyjnym problemom szkoła zobowiązana jest przeciwdziałać w ramach powszechnie dostępnych środków. Uczniowie obu grup mogą przy tym korzystać z poradnictwa oraz terapii medycznej i psychologicznej, a także medycznej rehabilitacji w lokalnych placówkach leczniczo-terapeutycznych.