Leave a comment Sens i granice zmiany edukacyjnej Leave a comment

Wspomniane zjawiska najbardziej dotykały duże miasta północnych Włoch, a zwłaszcza środowiska migrantów, tworzone przez ludzi przybywających do ośrodków przemysłowych z rolniczego południa kraju. Kryzys systemu szkolnego znajdował odzwierciedlenie nie tylko w ogromnych rozmiarach drugoroczności, ale i w gwałtownie rosnącej liczbie uczniów kierowanych do kształcenia specjalnego. Włoski system kształcenia specjalnego miał charakter segregacyjny i składał się z dwojakiego rodzaju placówek: szkół specjalnych, klas specjalnych. Dłuższe tradycje, bo sięgające co najmniej lat 20. XX w. mają szkoły specjalne. W roku 1923 mocą dekretu królewskiego wprowadzono obowiązek szkolny dla niewidomych i niesłyszących (Lunetta, 1987, s. 170- -171; Fillippini Steinemann, 1995, s. 65-66). Pięć lat później został on rozszerzony na uczniów niepełnosprawnych ruchowo, jednak bez żadnych dodatkowych deficytów. Decyzje te zapoczątkowały oczywiście rozwój szkolnictwa specjalnego odpowiednich typów. Po II wojnie światowej wachlarz szkół specjalnych poszerzono o placówki dla upośledzonych umysłowo. Sieć szkół specjalnych nigdy jednak nie została tak silnie rozbudowana, jak w wielu krajach zachodnich.
Znacznie później zaczęły powstawać we Włoszech klasy specjalne, przeznaczone dla uczniów z trudnościami w uczeniu się i zaburzeniami w zachowaniu. Klasy te dzieliły się na dwa rodzaje, wyodrębnione nie tylko na podstawie rodzaju specjalnych potrzeb uczniów, ale i funkcji. Dla uczniów z trudnościami w uczeniu się prowadzono classi d’aggiornamento, dla uczniów z zaburzeniami w zachowaniu classi differenziali (Buchelt, Dynamiczny wzrost liczby uczniów kształconych w formach segregacyjnych objął w latach 60. XX w. dzieci upośledzone umysłowo, niepełnosprawne ruchowo, a także z zaburzeniami w zachowaniu i trudnościami w uczeniu się. O ile w roku szkolnym 1958/1959 do szkół specjalnych dla niepełnosprawnych obu wymienionych rodzajów uczęszczało 22 500 uczniów, co stanowiło 0,52% populacji uczniów szkół podstawowych.